Cornelis Doolaard Nederland, 1944-2018

Cornelis Jan Doolaard (1944, Poortugaal) groeide op nabij Rotterdam. Op vijftienjarige leeftijd begon hij met schilderen en later studeerde hij aan de Academie van Beeldende Kunsten in Rotterdam. Na drie jaar verliet hij de academie om zich aan te sluiten bij de jonge beweging van de Nieuwe Figuratieven, die aan het einde van de jaren zestig veel erkenning kreeg.

In zijn vroege werk is een duidelijke verwantschap zichtbaar met het oeuvre van Melle Oldenboerrigter. Die komt tot uiting in het gebruik van organische vormen, verwijzingen naar natuur en vegetatie, de symbolische verwerking van genitaliën en de opbouw van composities uit meerdere horizontale beeldlagen. Binnen deze gelaagde picturale ruimtes vloeien landschap en lichamelijkheid samen. Hoewel deze beeldtaal kenmerkend was voor een bredere artistieke stroming uit die periode, ontwikkelde Doolaard zich geleidelijk tot een kunstenaar met een meer introspectieve en psychologisch geladen vormentaal.

Zijn oeuvre wordt vaak omschreven als verfijnd en poëtisch, doordrenkt van een ingetogen, mystieke melancholie. Doolaard was sterk gefascineerd door de menselijke onvolmaaktheid, die hij op een intieme en kwetsbare wijze wist te verbeelden. Door zijn figuren tegen vrijwel lege achtergronden te plaatsen, confronteert hij de beschouwer rechtstreeks met hun aanwezigheid, zonder ruimte voor afleiding of ontsnapping. In zijn werkwijze was Doolaard een uitgesproken perfectionist. Hij experimenteerde met anatomische verhoudingen en perspectief, zonder dat zijn figuren ooit karikaturaal of humoristisch werden. Integendeel, juist deze subtiele vervormingen vergroten hun zeggingskracht en emotionele intensiteit.

Zijn vroege oeuvre bestaat voornamelijk uit landschappen in uitbundige kleuren, gevolgd door fijn geschilderde figuren in landschappen met vaak een erotische lading. Vervolgens wijdde hij zich gedurende een lange periode aan sobere pasteltekeningen. In het laatste decennium van zijn leven richtte Doolaard zich vooral op schilderijen van menselijke figuren, uitgevoerd met een losse, schetsmatige toets en veelal geplaatst in besloten, intieme interieurs.

Het werk van Doolaard spreekt in het bijzonder de fijnproever aan: de beschouwer die de psychologische spanning en existentiële geladenheid van zijn schilderijen niet uit de weg gaat, maar juist weet te waarderen. Zijn beelden vragen om aandacht en empathie; ze laten zich niet vluchtig consumeren, maar nodigen uit tot verstilling en contemplatie.

Samen met zijn vrouw Loes trok Doolaard zich terug op het Franse platteland, waar hij in alle rust kon wonen en werken en zich volledig kon wijden aan zijn oeuvre. Rond 2010 verhuisden Cornelis en Loes definitief naar Ippecourt in Frankrijk, waar hij op 18 februari 2018 overleed. Van 2000 tot aan zijn overlijden werd Cornelis Doolaard exclusief vertegenwoordigd door Morren Galleries.

Zijn werk is opgenomen in talrijke particuliere, bedrijfs- en museumcollecties, waaronder het Rijksmuseum Amsterdam, de ING Collectie, Museum Møhlmann en het Drents Museum te Assen.