Marjolein van Haasteren Nederland, 1967

Marjolein van Haasteren (1967, Leiden) studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar consistente oeuvre onthult een surrealistisch landschap: vloeiende en transparante beelden die aantrekkelijk en ruimtelijk ogen. Beelden die oprijzen en weer verdwijnen. Bijna surrealistisch, zoals de beelden die we uit de ooghoek zien, op de rand van ons bewustzijn.

Duidelijke lijnen en contouren tekenen zich af tegen een turbulente achtergrond. Wie het werk van Marjolein van Haasteren bekijkt, treedt een andere wereld binnen. Een wereld zo uniek en grillig dat de wetten van het dagelijks leven er niet lijken te gelden. Haar surrealistische werken gaan vooraf aan een periode van onderzoek. Plant- en bladvormen worden zorgvuldig bestudeerd en vinden hun weg naar het doek. In haar schilderijen ziet men organische ordening, beweging en vermenigvuldiging, verplaatsing en rust. Doordringende, lyrische werken waarin weelderige groei en harmonieuze stilstand hand in hand gaan.

Van Haasteren schildert haar landschappen in een schetsmatige stijl en met gedempte kleuren. De grote inktlijnen die ze ooit tijdens haar kalligrafielessen op de kunstacademie moest tekenen, zijn haar uiteindelijk eigen geworden. Water is een terugkerend element in haar werk. Als schilder beweegt zij zich zowel onder als boven het wateroppervlak.