Hans de Bruijn Nederland, 1959

Hans de Bruijn (1959, Leiden) studeerde aan de Rijksacademie in Amsterdam en daarna aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, waar hij in 1986 met onderscheiding afstudeerde in Schilderkunst, Tekenen en Etsen.

In zijn schilderijen verkent De Bruijn het "landschap van de schilderkunst". Hij put inspiratie uit de rijke kunstgeschiedenis, waarin het romantisme een prominente rol speelt. Dit komt onder andere tot uiting in zijn werken gebaseerd op tekeningen van Albrecht Dürer, zoals afbeeldingen van de haas en de hond. De Bruijn legt een directe link tussen Dürer en de twintigste-eeuwse kunstenaar Joseph Beuys, wiens sjamanistische visie kunst verbindt met een dode haas. Deze combinatie van religieuze elementen en mythologie geeft zijn werk een diepere betekenis.

Zijn schildertechniek wordt gekenmerkt door het gebruik van romige, dikke verf, die hij met penseel en paletmes "beeldhouwt". Op deze manier ontstaat onder zijn leiding een visionair beeld uit de chaos van beweging. Deze methode plaatst hem binnen de expressionistische traditie, waarin de passie voor de expressieve kracht van verf centraal staat.

Het oeuvre van De Bruijn wordt gekenmerkt door een voortdurende dialoog tussen verleden en heden, traditie en innovatie. Zijn werk getuigt van een diepe waardering voor de kunstgeschiedenis, terwijl hij tegelijkertijd zoekt naar nieuwe manieren om deze tradities te interpreteren en te transformeren.